Religie – of niet?

Speelt religie een rol?

Dat is misschien een lastige vraag. Gemakkelijker is het wanneer mensen vertellen van hun visie op leven en dood. Wat is de zin van het leven? Wat gebeurt er bij de dood? Al pratend merk je dat niemand daar het laatste woord over kan hebben. Daarvoor zijn deze vragen te groot. Je mag wel je eigen levensgevoel serieus nemen. Vragen als:

  • is er meer tussen hemel  en aarde? 

  • Hoe leef je voort, of niet?

  • Wat laat je achter? En dan gaat het niet om geld en goed.

  • Er wordt zoveel ontdekt over het heelal. Wat zullen we nog ontdekken van het concrete ‘alledaagse’ leven? Wat is de zin daarvan, als er toch een einde aan komt?

Gesprekken hierover, als is het maar even, zijn boeiend; vooral als ieder zijn eigen gedachten daarover tot uiting mag brengen zonder een eventueel beter weten van een ander.

Of religie een rol speelt? Wat versta je onder religie? Voor de een betekent dat een georganiseerde, gestructureerde godsdienst, voor een ander is een vrijere invulling van iets dat groter is dan je verstand en in die zin vrijer dan een godsdienst.Voor beide kun je woorden vinden, maar houdt die dicht bij jezelf want anders worden ze inhoudsloos. Mensen voelen dat aan, zeker in kwetsbare situaties.

Waar de vraag of religie een rol speelt vandaan komt? Iemand zei: ‘Jij bent toch theoloog?’ Ja dat klopt, maar je kunt mij geen etiket opplakken. Daarvoor is de werkelijkheid, ook wat mij betreft, de religieuze werkelijkheid te groot. Daarom ben ik ook niet in dienst van een kerk.

Aan kerkelijke denken van vandaag gaat een wereld van geschiedenis schuil. Je komt in conflict als je de situatie en de vormgeving + inhoud van nu opvat als alleenzaligmakend. Ik wil er vrij in zijn om daar met mensen samen vorm aan te geven. Vandaar.

 

 

 

Advertenties

Kinderen?

Neem je kinderen mee naar een uitvaart?

Ja natuurlijk. Als ze heel klein zijn en je bent bang dat er niet tegen kunnen, dat ze gaan huilen of rondrennen, kun je ervoor zorgen dat iemand even met hen naar buiten gaat. Dan heb je er zelf even geen omkijken naar. Mijn ervaring is dat het eigenlijk altijd goed gaat.

Is het erg als een kind niet mee mag? Je hoort oude mensen nog vertellen hoe ze vroeger weg werden gehouden als er iemand was overleden, hoe ze er niet bij werden betrokken maar haarfijn aanvoelden dat er iets erg was gebeurd.

Enige tijd terug was er een moeder die haar kind (5 jaar) niet meer wilde nemen naar de uitvaart van opa, haar vader. Ze gaf ronduit toe dat het haar eigen angst was, zij was bang dat zij zelf met een eventuele reactie van haar kind niet om zou kunnen gaan. Ze kon ook nauwelijks omgaan met haar eigen verdriet – haar vader was immers overleden. Dat verdriet er gewoon mag zijn en dat het ook weer overgaat kon voor haar niet – want waar bleef ze zelf dan? Haar ‘nee’ was en bleef ‘nee’.

Haar kind had opa ook niet mogen bezoeken in het ziekenhuis, had niet gezien dat opa dood was, had dus ook geen tekening voor hem mogen of kunnen maken, etc. Ze had alleen maar meegekregen dat opa in het ziekenhuis was en dat hij nu dood was. Punt. De tijd zou alles wel goedmaken.

Enige tijd later werd moest het kind naar een KNO-arts. Die had alleen spreekuur in het ziekenhuis. Maar het kind bleek in haar hoofd een combinatie te hebben gemaakt: ‘ziekenhuis = dood.’ Ze schreeuwde, sloeg van zich af, wilde onder geen voorwaarde mee, want in het ziekenhuis ga je dood. Het argument dat alleen heel erg zieke en oude mensen er soms doodgaan helpt niet. De moeder besefte dat ze een flink deel van het vertrouwen van haar kind kwijt was, en dat het veel tijd en zorgvuldigheid en vooral eerlijkheid zou vragen om dat terug te winnen.

Rekeningen

Via mijn site www.corriewolters.nl kwam een vraag binnen, en wel over een onderwerp waar ik bepaald geen verstand van heb – n.l. over rekeningen. Die persoon was ermee naar de uitvaartverzorger gegaan, maar omdat ik tijdens die plechtigheid heb gesproken vroeg ze ook naar mijn mening. Ik ben echter bij niemand in dienst, en heb totaal geen verstand van rekeningen.

Ik heb alleen maar een voorstel: als je de indruk hebt dat er iets niet klopt, vraag dan rechtstreeks een kopie van de rekening van adressen buiten de uitvaartonderneming om, zoals van de bloemist, van het crematorium, van het uitvaartcentrum, of van het restaurant wanneer je daar na afloop koffie hebt gedronken.

Het lastige is dat je hoofd er niet naar staat. Laatst zei iemand: ‘Ik heb al betaald, ik laat het erbij.’ Je kunt natuurlijk ook iemand uit je omgeving vragen die er emotioneel wat verder van af staat.

Of ik zelf iets heb meegemaakt? Ja. Ik kwam er heel toevallig achter dat de rekening van mijn toespraak zoals die naar de familie ging door onderneming A met een x bedrag was verhoogd. Ik voelde me heel rot, dat kan ik je vertellen. Ik vroeg me af of de andere families met wie ik in contact was gekomen dan ook meer hadden betaald. Ik weet het niet.

Bij een andere onderneming kwam ik er net zo toevallig achter dat het klopte. Hoe toevallig dat was? Een heel oude dame bleef maar volhouden dat ze mij niet had betaald…. Totdat ze de rekening erbij haalde en zag dat alles in orde was.  

 Een fout kan gemaakt worden, maar dan moet die worden opgelost. Naar aanleiding van een bepaalde situatie heb ik zelf contact opgenomen met het Keurmerk Uitvaartzorg omdat ik wilde weten hoe een rekening tot stand komt, of en zo ja, wanneer er behalve de aanneemsom sprake kan zijn van provisie. Het antwoord was: ‘Dat is een zaak tussen uitvaartverzorger en familie.’ Iemand zei: ‘Je krijgt er de vingers niet achter.’ Of het waar is? Ik hoop van niet.