Waar gaat het in het leven om?

Waar maken we ons druk om, ieder op zijn of haar eigen manier? Wat is belangrijk, en wat doet er minder toe? Welke keuzes maken we en waarom? Van tijd tot tijd houden we ons allemaal wel eens met dergelijke vragen bezig, zeker wanneer iemand aan het einde van zijn leven is gekomen en wij  achterblijven.
Ik was gevraagd de uitvaart te verzorgen voor iemand die met een geestelijke handicap door het leven was gegaan, wat voor de omstanders niet altijd gemakkelijk was geweest. Er waren er die vonden dat sommigen er zich wel ‘mooi’ vanaf hadden gemaakt, en er heerste zo hier en daar ook een beetje een gevoel dat degenen die de meeste zorg hadden gegeven zich hadden laten gebruiken. Al met al was het een kwetsbare situatie.
Ik besloot het volgende verhaal te vertellen – het is echt gebeurd en ook al is het intussen een aantal jaren geleden, het maakt nog steeds een diep indruk op mij, en dat terwijl het gaat om een heel eenvoudig verhaal van een heel eenvoudige man – ik vergeet het nooit meer        

De man in de trein

Ik had eens een vrije dag; besloot een treinreisje te maken en nam een mooi boek mee. In Deventer kwam er iemand naast me zitten. ‘Als hij maar niet tegen me gaat praten,’ dacht ik, want mijn boek was veel te mooi. Maar na een paar minuten zei hij iets – tegen wie wist ik niet, want hij keek naar niemand. En omdat ik hem niet goed verstond was het vast niet belangrijk, dacht ik.

Maar hij praatte door, en zonder dat ik het wilde luisterde ik toch. Het leek alsof hij iedere keer hetzelfde zei. Langzaam verstond ik: ‘Goeie dingen doen, goeie dingen doen, want waarom ben je anders hier? Goeie dingen doen, want anders ga je dood en heb je niks gedaan….’ Dit bleef hij maar herhalen, en omdat lezen toch niet meer lukte klapte ik mijn boek dicht.

‘Wat bedoel je met ‘goeie dingen doen’?’ Hij vertelde dat hij eens voor iemand een kippenhok had geschilderd en een muurtje dat vol zat met vogelpoep had schoongemaakt en dat die mensen toen heel blij waren. ‘Goeie dingen doen, want anders ga je dood en heb je niets gedaan,’ zo ging hij door.  Enkele stations verder stapte hij uit. ‘Misschien zie ik je morgen wel weer,’ zei hij tot slot. Ja, misschien wel. Kan het eenvoudiger, kan het wezenlijker?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s